Dzisiaj jest pi�tek, 26 maja 2017. Imieniny: Filip, Paulina, Marianna
Wiadomo�ci Sport Kultura Publicystyka Og�oszenia Katalog WWW Galeria Forum Kontakt
Jan Jagmin-Sadowski

Jan Jagmin-Sadowski (ur. 24 kwietnia 1895 w Grójcu, zm. 5 października 1977 w Warszawie) - generał brygady Wojska Polskiego.


Studiował na Wydziale Mechanicznym Politechniki Lwowskiej, gdzie zetknął się z konspiracją niepodległościową. Należał do PPS - Frakcja Rewolucyjna, Polskich Drużyn Strzeleckich i Polowych Drużyn Sokolich.

Po wybuchu I wojny światowej wstąpił jako ochotnik do 1 pułku strzelców legionowych. W 1914 odznaczył się w bitwach pod Anielinem i Laskami. W 1915 brał także udział w ciężkich walkach pod Łowiczówkiem, Konarami, Józefówkiem. W 1916, w składzie I Brygady Legionów, pod wodzą Józefa Piłsudskiego bił się z Rosjanami w krwawej bitwie pod Kostiuchnówką. W czasie kryzysu przysięgowego został wraz z innymi oficerami internowany w obozie w Beniaminowie. W czasach II Rzeczypospolitej był jako porucznik instruktorem w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie. W 1919 wstąpił do Wojennej Szkoły Sztabu Generalnego w Warszawie, skąd wkrótce został skierowany na dwuletnie studia do paryskiej École Supérieure de Guerre. Po jej ukończeniu z wyróżnieniem został replique montre france awansowany do stopnia majora i został szefem Oddziału I Sztabu Generalnego. Został dowódcą 15 pułku piechoty "Wilków", jednej z najlepszych jednostek w WP, stacjonującej w Dęblinie. Jako pułkownik w 1931 objął dowództwo nad 23 Dywizją Piechoty w Katowicach.

19 marca 1939 został awansowany na stopień generała brygady, objął komendę nad utworzonym Obszarem Warownym "Górny Śląsk". W kampanii wrześniowej dowodził Samodzielną Grupą Operacyjną "Śląsk", w składzie Armii Kraków. Przygotował linię obrony ciągłej od Świerklańca do Rybnika i Żor, wzmocnioną obsadzeniem 23 DP i 55 Dywizją Piechoty, grupy fortecznej obszaru warownego "Katowice", 95 dywizjonem artylerii ciężkiej i grupą artylerii przeciwlotniczej. Całość ubezpieczała eskadra lotnicza i pociąg pancerny. W odwodzie pozostała kompania tankietek TK.

Odziały Jagmina zaangażowały się w ciężkie walki z Niemcami (bój opóźniający), niejednokrotnie miejscami przechodząc do działań zaczepnych. Najbardziej krwawe walki stoczyła 55 DP, gdzie pod Mikołowem i Wyrami, zadała poważne straty 8 i 28 dywizjom niemieckim. Jednak wskutek przełamania przez wroga frontu pod Częstochową i Nowym Targiem i zbliżającej się groźby oskrzydlenia Jagmin wycofał swoje oddziały za Przemszę. W uznaniu jego zasług, rozkazem Naczelnego Wodza Edwarda Rydza-Śmigłego jego Grupę Operacyjną przemianowano na GO "Jagmin". Brała ona jeszcze udział w obronie Krakowa, na Kielecczyźnie, nad Sanem. 17 i 20 września 1939, okrążona przez Niemców pod Tomaszowem Lubelskim uległa rozbiciu. Generał dostał się do niewoli. Przez pięć lat był jeńcem w oflagu Wollenberg. Po jego wyzwoleniu przez aliantów w 1945, wstąpił do PSZ na Zachodzie. Do Polski powrócił w 1946 roku, gdzie natychmiast został przez władze komunistyczne przeniesiony w stan spoczynku.

W proteście przeciw odznaczeniu przez władze PRL radzieckiego przywódcy Leonida Breżniewa Orderem Virtuti Militari I klasy zorganizował w 1976 r. uroczystość złożenia na Jasnej Górze orderów Virtuti Militari przez żyjących jeszcze przedwojennych dowódców wojskowych.

Jest autorem m.in. prac "Działania Grupy Operacyjnej "Śląsk" 1-3 września 1939 r." i "Przygotowanie centralnego regionu przemysłowego Śląska do obrony w okresie międzywojennym".

Generał Sadowski w armii II Rzeczypospolitej słynął ze swojej działalności publicystycznej. Już w 1918 nawiązał współpracę z "Belloną", a później także z "Przeglądem Piechoty". Poruszał głównie zagadnienia organizacyjne, szkoleniowe i historyczne, a jego pracy wzbudzały duże zainteresowanie. Przykładem mogą być tutaj artykuły: "Uwagi o organizacji wyszkolenia plutonów łączności i pionierów w pułkach piechoty", "Doskonalenie kadry oficerskiej w pułkach", "Walkę o redutę Piłsudskiego w dniu 4 VII 1916 roku". Należał do czołówki polskiej kadry dowódczej. Posiadał wielki talent dowódczy zarówno taktyczny, jak i operacyjny.

Opinie:
- "Prawdziwe bezinteresowne i pełne ideowego zrozumienia oddanie sprawom wojska. Zalety charakteru i umysłu nieprzeciętne."
/gen. dyw. T. Kasprzycki/

- "Należy do rzędu oficerów, których bez względu na wiek i starszeństwo należy moim zdaniem, w interesie służby, szybko posuwać w stopniach i funkcjach."
/gen. bryg. Józef Zając/

- "... piękna przeszłość bojowo-liniowa. Bardzo duże przygotowanie naukowe i sztabowe. Wielka solidność, dokładność pracy - po prostu "piła" dla siebie i podwładnych. Ideał dowódcy do solidnej np. obrony lub metodycznego natarcia. Dowódca dywizji bardzo dobry i sądzę z przyszłością operacyjną. Ma decyzje twarde, z charakterem, potrafi też lotnie rozumować."
/płk dypl. Stefan Rowecki/

- "Charakter wybitnie dodatni. Twardy, wymagający od siebie innych. W dziedzinach wojskowych wybitnie zdolny (...)"
/gen. bryg. Aleksander Narbut-Łuczyński/


Awanse:
podporucznik (1915), porucznik (1916), kapitan (1919), major (1920), podpułkownik (1924), pułkownik (1929), generał brygady (19 III 1939).

Źródła: Wikipedia, wp39.pl